Af en toe, krijg ik eens de gelegenheid om in je te kijken.
Ik zie je graag.
Jij beseft maar half hoe diep mijn liefde voor jou is. Omdat je het niet kan voorstellen denk ik ook. Jij met mij. Het is niet wat je in je hoofd had. Maar wel soms door het mijne droomt. Soms, want ik besef hoe onmogelijk het is. Onmogelijk omdat jij het je niet kan voorstellen. Of omdat jij het zo niet aanvoelt. Onze werelden zijn nogal verschillend. Totaal verschillend. Maar wat als ik jou in jouw wereld kan laten, en jij mij in de mijne. Zou dat niet perfect zijn?
Gisteren was perfectie. Jij en ik. Ik in jouw armen. Het betekende meer dan alleen maar snoezen na een heerlijke vrijpartij. Voor mij toch. Ik genoot. Wij waren perfect. Zou het echt onmogelijk zijn, samen? Ik vrees van wel. Toch wil ik het wel uittesten. Al weet ik dat dat niet gaat, want wij zijn te verschillend.
Jij in jouw wereld.
Ik in de mijne.
En af en toe, krijg ik eens de gelegenheid om immens van je te houden.
