De weken van regenbuien leken vandaag een ver verleden. De zon scheen heerlijk! Ik heb er een hele dag van kunnen genieten! Vroeg opgestaan om met volle moed naar de les te gaan, prof te laat (wat we niet erg vinden) en hij stopte ook een half uur vroeger – echt, die man is zalig gewoon.
Toen scheen de zon al. Ze had haar plaats aan de hemel heroverd. Zelf straalde ik ook, al viel dat minder op in deze lentezon. Vandaag voel ik me gelukkig, écht gelukkig. En dat kwam niet speciaal door de prof, of de onluikende lentezon. Het heeft vandaag geen reden, mijn geluk. Een einde ook niet.
Ik reed door Leuven op mijn fiets en ik lachte. Met een brede lach op mijn gezicht reed ik door Leuven. Traag, genietend van de warmte, genietend van de dag. En het werkt aanstekelijk! Mensen bekijken je raar als ze je over het straat zien lopen met zo’n grote lach, maar dikwijls beginnen ze ook te lachen. Geluk is aanstekelijk. En voor mezelf ook. Hoe harder ik lachte, hoe meer mensen teruglachte, hoe meer ik begon te lachen. Er bestaan vicieuze cirkels waar je niet uit wil ontsnappen. Iedereen zou het moeten doen, lachend over staart lopen. Een lach zaaien, geluk oogsten. Door sommige virussen wil je besmet worden.
Dus onthoud, loop lachend rond. En als je mij tegenkomt, met mijn brede (banaanvormige) lachmond, lach me dan toe, maak mij gelukkig. Dan trek ik jou mee in deze heerlijke vicieuze cirkel!
