Hallo wereld!

“Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!”

Dit was het eerste bericht dat ik kreeg, van Mr. WordPress himself. Alsof het een terechtwijzing is, een wijzende vinger die mij de schuld geeft dat deze nieuwe blog nog maagdelijk wit is. Dat ik hem enkele minuten geleden pas startte, bleek niet van belang. Bloggen begint met schreeuwerige schuld.

Hallo wereld. Stap mee in mijn wereld. Iedereen mag gerust weten wie ik ben, toch ga ik dat niet vertellen. Dat maakt het jullie makkelijk. Ofwel hou je van me, ofwel niet. Ofwel ben je een fan, of je vindt me een omhooggevallen derderangsidool. Het maakt me niet uit. Maar als je me kent, kan je niet anders dan van me houden. Eerder uit medelijden dan uit liefde. Dan hou je van me omdat je me kent, niet omdat ik je kan boeien met dit schrijven. Daarom mag je me niet kennen, om oprecht van mij te houden.

Waar deze blog begint, kan je duidelijk zien, hier. En nu. Het einde is een goedbewaard geheim. Ik weet ook niet helemaal precies waarom ik deze blog begin. Het is als een dagboek aan de wereld. Iedereen mag de geheimen tussen mij en mijn ‘Kitty‘ lezen, het zullen geheimen blijven. Hoe vaak je ze ook doorverteld. Omdat je mij niet kent. Omdat je niet weet wie deze geheimen draagt, kan je ze moeilijk verklappen, dus eigenlijk … zijn het helemaal geen geheimen. Misschien is dat het doel van een blog, de persoon achter de geheimen zoeken, opdat geheimen eindelijk geheimen kunnen worden. Ik daag jou uit, vind mij.

Grappig hé, zo’n blog. Hij begint met schuld, niet uit verlangen, gesticht door een persoon die je niet mag kennen, die geheimen wil vertellen dat geen geheimen zijn. Zo zit het in elkaar. Althans hier, blijkbaar. Ik snap het zelf ook allemaal niet meer, desalniettemin is mijn eerste post gemaakt. Hallo wereld. Hopelijk zie ik jou de volgende keer weer, als ik eens weet wat schrijven. Als de schuld vergeten is en het eerste geheim klaar om te vertellen. Tot dan.